Erjee

Gratis werken?! Bijna nooit!

Er zijn nog steeds veel webdesigners, grafisch ontwerpers en dtp-ers die akkoord gaan met werken zonder hier geld voor te krijgen. Dit varieert van eenmalige klussen aannemen onder het mom van “Staat lekker op m’n CV” tot maandenlang werken zonder er maar een cent voor te krijgen. In deze blog lees je over de negatieve gevolgen voor jezelf én voor anderen van het werken voor nop.
Velen van ons zijn niet goed opgeleid voor de zakelijke kant van ons vak, maken hierdoor beslissingen die op de korte en lange termijn negatieve gevolgen hebben voor zowel het individu als anderen.

Als je gratis werkt lijkt het alsof je jezelf en je vak niet serieus neemt, waardoor opdrachtgevers en buitenstaanders dat ook niet doen. Een wisselwerking.

Grafisch ontwerp is een soort hobby toch? Lekker kleuren met je muis op je scherm.

Een doorn in mijn oog is het feit dat ik steeds vaker aanbiedingen van eenmalige of langdurige projecten op de markt zie verschijnen waar geen vergoeding tegenover staat, misschien reiskosten als je geluk hebt. Als prof hoef ik natuurlijk niet te vertellen hoe compleet gestoord dit is, want hierdoor betaal jij eigenlijk zelf om te “mogen” werken. Je moet bij elke klus immers denken aan: tijd en kosten voor je eigen training, voorbereidingstijd, reistijd, opleidingskosten, je vaste lasten, en het kleine detail dat je werkt om te leven en leuke dingen te doen. Je werkt niet om te werken.

Belachelijk toch, want een dergelijk bedrijf geeft wel flink geld uit voor advertenties, drukwerk, catering, publiciteit,  en ga zo maar door. Designers betalen komt niet bij ze op omdat ze veelal denken dat we dit werk voor de lol doen, niet omdat het onze baan is. Daar zit ook een pijnpunt voor ons: buitenstaanders zien dit als hobby, niet als een serieus beroep waar zonder twijfel gewoon voor betaald zou moeten worden.

Een lastig punt in deze kwestie is ook iets wat algemeen bekend is in ons vak: voor jou vele, vele anderen. Als jij weigert een onbetaalde klus te doen, dan heeft een opdrachtgever de luxe om op zoek te gaan naar iemand anders die wel zo gek is om het voor nop te doen. De concurrentie is momenteel zo groot in ons vak, er is altijd wel iemand te vinden die wil.

Hiermee verpest deze het eigenlijk niet alleen voor zichzelf, want je vindt je eigen werk blijkbaar niets waard, maar uiteindelijk ook voor anderen, want de markt ‘leert’ dat een dergelijk voorstel normaal is. Wat zeg ik: het is zelfs fantastisch! Designers geef je de vage belofte dat het een geweldige ervaring is, wat goed zal staan op het CV, en verder hoef je niets over de balk te smijten. We leren opdrachtgevers dat ons werk een leuke ‘hobby’ is, dat je op miraculeuze wijze kunt leven van niets anders dan passie, creativiteit en blijdschap ;-)

Wat doen we onszelf toch aan?

Zou een chef-kok drie dagen onbetaald willen koken voor een hele straat, om hierna als vergoeding een Hema-bon en een high-five te krijgen? Dacht het niet. Iemand met een dergelijke vraag wordt keihard uitgelachen, en terecht. In alle beroepsgroepen buiten de kunstsector is onbetaald werken not done. Een dergelijke vergelijking is voor mij altijd een goede wake-up call. Het kan echt niet.

Geef een signaal af
Ondanks dat we vaak op onszelf zijn aangewezen pleit ik ervoor dat we door deze issues meer samen komen, praten over ons werk en de zakelijke kanten van het vak, en zo een sterkere ‘Hell No’ uit kunnen spreken naar onbetaalde klussen en onrealistische eisen. Zo leren we opdrachtgevers en buitenstaanders ook dat design een respectabel vak is, we meer waard zijn, etc.

Zodra we meer eisen, samen, passen opdrachten en opdrachtgevers zich vanzelf aan. Als niemand meer onbetaald wil werken, komt het geld vanzelf.

Onderhandelen is het nieuwe niet-onderhandelen

Natuurlijk zijn er soms gevallen waarin het werken zonder vergoeding niet een directe ‘nee’ moet zijn, dus op dat vlak moet ik ook een beetje nuanceren. Vriendendiensten, een kans een creatief project op te zetten met andere (startende) kunstenaars, een samenwerking met iemand waar je altijd al van droomde, het geven van proeflessen, etc. Dat kan een reden zijn om het toch te doen. Maar mijn advies is om wel altijd kritisch na te denken, duidelijke afspraken te maken en dit alles vast te leggen. Overal maar meteen ‘ja’ op zeggen zonder goed na te denken over de consequenties op persoonlijk en financieel vlak, is altijd een slecht idee. Wil je toch een onbetaalde klus doen, denk van tevoren realistisch na over de volgende twee vragen: 1] wat gaat het me kosten (tijd, geld, energie) en 2] wat ga ik er realistisch gezien voor terug krijgen?

Als een vergoeding bij een klus werkelijk geen optie is, bespreek openlijk een alternatief wat wel haalbaar is voor de andere partij. Zo geef je toch een signaal af dat je meer waard bent en heb je minder snel het gevoel gebruikt te worden. Doe je een klus voor een kledingmerk? Overleg of je kleding mag houden. Kun je werken met een iemand waar je tegenop kijkt, bespreek of je kosteloos een keer mee mag lopen. Er zijn altijd meer opties dan als een schaap overal maar mee akkoord gaan. Je wilt uiteindelijk niet als prof op je 40e nog in een studentenkamer wonen, zonder pensioenopbouw, toekomstperspectief en met het constante gevoel dat je eigenlijk een beter leven zou moeten hebben. Je hebt het zelf in de hand.
Ik ben erg benieuwd naar je mening en ervaring op dit vlak. Praat mee, denk mee, doe mee!


Redesign van de week

  1. Beetje misleidende koptekst misschien, aangezien ik letterlijk het herontwerpen van mijn week bedoel ;-)

Ik struikelde over het concept "marge", in een bericht van Michael Hyatt, het bracht me tot 't ontwerpen van mijn ideale week. Richard Swenson (die het boek schreef: Margin: Restoring Emotional, Physical, Financial, and Time Reserves to Overloaded Lives) beschrijft marge als volgt:

Marge is de ruimte tussen het hooi op je vork en je maximale belastbaarheid. Het is 't stukje wat je reserveert voor onvoorziene omstandigheden of onverwachte situaties. Marge is het gat tussen rust en uitputting, de ruimte tussen vrij ademhalen en stikken.

Vorig jaar schreef ik over de reden waarom te ver van tevoren boeken gevaarlijk kan zijn voor je bedrijf, en dit concept van de marge vangt zo welsprekend wat ik had herkend als mijn probleem: Ik was zo volgeboekt met klanten dat er geen marge was voor fouten, groei, planning, of reflectie. Ik was niet echt bezig mijn bedrijf te laten groeien; Het was gewoon het boeken van de ene klant na de andere. Op dat moment leek het een goede zaak: 't groeien van je bedrijf betekent toch vooral het krijgen van meer klanten?!

Een redesign.

Wat als we in plaats van tot 100% (wat meestal eindigt bij 120%), onszelf alleen vastpinnen tot 80% capaciteit?
Wat als we meer ruimte lieten voor groei (persoonlijk en professioneel) en stopten iemand te zijn met “druk-druk-drukte”?
Ik heb bijna een jaar lang elk nieuw project afgewezen (en zelfs bestaande projecten afgezegd) zodat ik de werkdruk dusdanig kon verlagen, meer marge kon inbouwen, voor het creëren van onder andere deze website en een veel beter functionerende workflow. Het kost tijd en lef om meer marge in je schema te bouwen. Een boek te schrijven. Een app te bouwen. (hoe lang stond het al op je to-do-lijstje..?) Meer tijd doorbrengen met je family. Een keer tot het uiterste gaan voor één klant. Iets nieuws leren. Eindelijk dat zeurende to-do-lijstje afwerken en bij nul beginnen!

Als je de ideale week indeelt, kom je erachter dat de tijd die je denkt te hebben niet strookt met de tijd die je werkelijk tot je beschikking hebt.

Na het designen van mijn ideale week, had ik een veel helderder beeld hóe een framework te creëren voor een week die me een gevoel van focus geeft. Door dagen van de week een thema te geven, en zelfs gedeelten van de dag. Zó simpel, Ik weet het. Sommigen van jullie doen dit al eeuwen, jullie zijn misschien al "pro", en sommigen die mijn schema zien, zullen zeggen “wah, dá's rigide, Ik heb meer flexibiliteit nodig!”

Structuur maakt flexibiliteit mogelijk.

Als je niet zeker weet hoeveel tijd je eigenlijk spendeert aan verschillende taken, gebruik dan een tool zoals Rescue Time (de gratis versie is uitstekend!). Die draait op de achtergrond en tracked waar je tijd wordt besteed. De app kan zelfs wekelijks rapporten sturen zodat je precies weet hoeveel tijd je verspilt aan Facebook of doorbrengt in je mailbox! Je kunt verschillende websites of programma's / applicaties toewijzen op een schaal van zeer storend tot zeer productief, zodat je in een oogopslag kunt zien: welke dagen van de week ben je het meest productief, die tijden van de dag ben je het meest productief en de sites waarop je de meest afleidende tijd doorbrengt. Blijkt dat je consequent "in de zone" bent rond 15:00 in de middag; dan ga je in plaats van te proberen om zeer creatief werk als eerste op te pakken in de ochtend (als je hersenen nauwelijks functioneren), switchen naar de middag, wanneer je op je hoogtepunt bent!

Het creëren van meer marge was "game-changing" voor mij en mijn bedrijf.
Wat zou het jou kunnen brengen?


Geïnspireerd geraakt door wolken

Neem de tijd.

Ik heb een Fuji S5 pro. Het is makkelijk de beste camera die ik ooit in handen heb gehad. Ik zorg er zo goed voor als ik kan, maar ‘t mag geen invloed hebben op de fotografie. Daar ga ik later op in. De beste manier om beter te worden in fotografie is beginnen met het overal mee naartoe nemen van je camera. Als je je huis verlaat, neem je je camera met je mee. De enige uitzondering is als je een weekend bender wilt houden – dan thuis laten. Anders … altijd heb je hem over je schouder hangen. Het zou waarschijnlijk helpen om een extra batterij mee te nemen in je zak. Ik heb drie batterijen. Eén in mijn camera, één in mijn zak, één in de lader.

Als die in de camera dood gaat, schuiven ze allemaal een plekje door. Voor mij is het belangrijkste onderdeel van de verbetering op fotografie: delen! Meld je aan voor een Exposure-account, of post regelmatig op Tumblr, of beide. Vertel mensen dat je probeert beter te worden in fotografie. Praat erover. Als je erover praat, worden andere mensen er enthousiast over. Ze gaan met je mee op je foto-strooptochten. Ze poseren voor portretten. Ze zullen je afdrukken, magazines, wat dan ook kopen.

Wolken komen m'n leven binnendrijven, niet langer om regen of onweer aan te kondigen, maar om extra kleur en diepgang aan mijn avondrood toe te voegen.

— Rabindranath Tagore

Adem de wereld.

Ik heb een Fuji S5 pro. Het is makkelijk de beste camera die ik ooit in handen heb gehad. Ik zorg er zo goed voor als ik kan, maar ‘t mag geen invloed hebben op de fotografie. Daar ga ik later op in. De beste manier om beter te worden in fotografie is beginnen met het overal mee naartoe nemen van je camera. Als je je huis verlaat, neem je je camera met je mee. De enige uitzondering is als je een weekend bender wilt houden – dan thuis laten. Anders … altijd heb je hem over je schouder hangen. Het zou waarschijnlijk helpen om een extra batterij mee te nemen in je zak. Ik heb drie batterijen. Eén in mijn camera, één in mijn zak, één in de lader.

Als die in de camera dood gaat, schuiven ze allemaal een plekje door. Voor mij is het belangrijkste onderdeel van de verbetering op fotografie: delen! Meld je aan voor een Exposure-account, of post regelmatig op Tumblr, of beide. Vertel mensen dat je probeert beter te worden in fotografie. Praat erover. Als je erover praat, worden andere mensen er enthousiast over. Ze gaan met je mee op je foto-strooptochten. Ze poseren voor portretten. Ze zullen je afdrukken, magazines, wat dan ook kopen.

Zware harten, zoals zware wolken in de lucht, zijn het best verlost door een flinke straal koud water

— Wim Hof

Geniet van de ochtend.

rtoe nemen van je camera. Als je je huis verlaat, neem je je camera met je mee. De enige uitzondering is als je een weekend bender wilt houden – dan thuis laten. Anders … altijd heb je hem over je schouder hangen. Het zou waarschijnlijk helpen om een extra batterij mee te nemen in je zak. Ik heb drie batterijen. Eén in mijn camera, één in mijn zak, één in de lader.

There are no rules of architecture for a castle in the clouds.

— Gilbert K. Chesterton

Free your mind.

rtoe nemen van je camera. Als je je huis verlaat, neem je je camera met je mee. De enige uitzondering is als je een weekend bender wilt houden – dan thuis laten. Anders … altijd heb je hem over je schouder hangen. Het zou waarschijnlijk helpen om een extra batterij mee te nemen in je zak. Ik heb drie batterijen. Eén in mijn camera, één in mijn zak, één in de lader.

Photography is better shared.